Onderzoek in Peru!

                     

                                          

Hola Amiguitos,

Deze keer geen ''koudevoetenhardetepels'' blog maar ''Sasquita'' zoals de kindjes van mijn werk in Ecuador me noemden! Ook geen motoravonturen in Argentinie of hippie reisverhalen uit Bolivia en Peru.

Wat ik de komende maanden ga doen is onderzoek voor mijn studie: Latijns Amerika studies. Het onderwerp van mijn scriptie is Fair Trade en Artesania, in het kort komt het er op neer dat ik wil weten of het Fair Trade concept wel daadwerkelijk voordeel oplevert voor producenten van handnijverheidsproducten in Peru. Later meer hierover.... Naast mijn studie ben ik de afgelopen maanden samen met een vriendin (Kattya) bezig geweest een webshop op de zetten waar we handgemaakte juwelen, accessoires, vazen etc uit Peru willen verkopen. Kattya is al een maand in Peru en heeft de eerste contacten met de producenten (artesanos) gemaakt. De site gaat binnenkort online! keep you updated!

De laatste weken voor vertrek waren nogal chaotisch en stressvol, voor wie ik niet meer heb kunnen spreken of zien mijn excuus... maar over ongeveer 4 maanden ben ik weer in het land. Tot dan kunnen jullie mijn belevenissen volgen op dit weblog! Nu eerst een paar dagen chillen in New York en dan een weekje naar mijn favoriete stad Buenos Aires om vrienden te bezoeken en me te ontdoen van alle stress!

Reacties kunnen jullie achterlaten op de site:)!

Liefs Sas (quita)

Terugblik....

Lieve vrienden,

Na 5 intense maanden in Peru te hebben geleefd is het tijd om weer huiswaards te keren. Vele momenten van reflexie zijn de afgelopen week door mijn gedachte gegaan. Ik ben nu op t vliegveld van Atlanta waar ik 8uur moet wachten, een mooi moment voor mijn laatste weblog update dacht ik zo!

De laatste maand in Lima hebben Katia en ik keihard gewerkt voor Younica; businessplan voor de BIDchallenge geschreven (om meer subsidie te krijgen:)), onze eerste pilot collectie ceramica (dank aan iedereen die zijn favoriete vazen heeft gemaild), sierraden en accesoires samengesteld, Younica Peru officieel opgericht, fotoshoot van producten gehouden, video's ge-edit voor op de website, administratiesysteem opgezet etc etc kortom ALLES wat bij het oprichten van een bedrijf komt kijken. Ervaringen om nooit meer te vergeten! Volgende maand gaan we online ...zie fotos Younica @ Work!

Begin september ben ik 8 dagen naar Pipa, een goddelijk kustplaatsje in het noorden van Brazilie,gegaan om mijn ouders na 4.5 maand daar te ontmoeten. Ultiem genoten; caipirina gedronken op t strand, iedere dag verse vis, dolfijnen die op twee meter!! langszwemmen, witte stranden met palmbomen, mooie-energieke-sexy mensen (wat een verschil met Peru...), capoeira in puurste vorm aanschouwd. Dank vati&muttie het was een onvergetelijke vakantie!

 

 

Vol nieuwe energie & een gezond bruin kleurtje terug gevlogen naar de chaotische metropool Lima. Zoals ik al eerder zei Lima is niet mijn favoriete stad. Alhoewel er zeker dingen zijn die ik ga missen zoals een verse jus voor 25cent drinken bij het vrouwtje op de hoek, het contact met de mensen op straat, iemand die spontaan je schoenen gaat poetsen;), het goddelijke eten, het strand..maar natuurlijk het allerbelangrijkste: mijn vriendinnen en vrienden waarmee ik mooie en heftige momenten heb gedeeld, gelachen, gefeest, gevloekt en gehuild heb! Ook de vele reizen naar alle uithoeken van Peru zijn onvergetelijk, het is een prachtig en heel divers land. Locale mensen en andere reizigers die me hebben geinspireerd. Het belangrijkste wat reizen en leven in een andere cultuur me heeft geleerd is je blik open te houden en niet te snel te oordelen!

 

Op de een of andere manier neem ik hier nauwkeuriger waar, kleine details en gevoelens zijn intenser alsof ik ontvankelijker ben voor alles. Genieten van elk moment, dat is wat ik heb gedaan. Dankbaar voor wat ik heb mogen meemaken en geleerd heb, zowel op persoonlijk als professioneel vlak. Ik ben trouw aan mezelf gebleven en heb hard gewerkt om een droom waar te maken.

Een andere droom die is uitgekomen is dat een aantal van mijn fotos worden gepubliceerd in een boek over Argentinie!! Mijn vriendin Pauline uit Buenos Aires heeft haar eigen bedrijfje opgericht en van een Nederlandse/Argentijnse wijnhandelaar (Salentein) de opdracht gekregen een boek met fotos en tekst over Argentinie samen te stellen. Ze heeft mij, naast echte professionele beroepsfotograven, voorgesteld. Blijkbaar vonden ze mijn fotos mooi en zijn er een aantal uitgekozen, ben erg blij en vereerd!! Dank Pienie. Wie weet ga ik in de toekomst een freelance carriere als reisfotografe tegemoet:)?! Wat ik hiermee wil zeggen is: live your dream..ga ervoor, als je iets echt wilt is het mogelijk!

Afgelopen vrijdag was mijn despedida ofwel afscheidsfeestje. Ik noem het liever ''etentje met vrienden'' afscheid klinkt zo definitief. Was erg leuk; heerlijk Italiaans gegeten en daarna cumbia, salsa en merengue gedanst met een bigsmile op mijn gezicht! Als alles goed gaat ga kom ik vlgd jaar weer terug om de volgende collectie voor Younica te selecteren. Daarnaast willen we Brazilie of Argentinie als tweede markt gaan verkennen! De komende maanden moet ik eerst mijn scriptie gaan schrijven om daarna vrij te zijn en alle energie in Younica te steken!

Lieve vrienden en familie, dank voor jullie supporting reacties en mailtjes. Ben ik meer dan blij mee!Morgen weer terug in Amsterdam om met iedereen een ''life -update'' te houden!Zet de wijn maar alvast klaar, heel veel zin om iedereen weer te zien!

Un abrazo fuerte

Sasquita

Ps. Ik kan niet wachten om weer rond te fietsen door Amsterdam!! God i missed my bike;)

Gracias a la vida!

Buenas dias todos!

Zittend in een slingerende minibus die over onverharde paden heen scheurt, mijn benen schuin (ja ik ben in verhouding lang hier) omdat ze anders niet tussen de stoelen passen, dicht tegen de persoon naast me aangedrukt van links naar rechts schuivend. Een dagelijks tafereel in Puno (een stad vlakbij de grens met Bolivia) waar we op weg zijn naar de volgende groep artesanos, met een moeilijk uit te spreken naam, die we gaan bezoeken. Elke keer weer een nieuw avontuur; het onbekende tegemoet.

Op mijn ipod zingt de Argentijnse Mercedes Sosa: Gracias a la Vida. Van binnen verschijnt een glimlach, ze heeft gelijk; dank aan het leven. Het leven is mooi, een geluksgevoel overvalt me terwijl de felle zon door de ramen schijnt en ik uitkijk over het indrukwekkende Titicacameer en de vele dorpjes die we onderweg passeren.

 

Met veel enthousiasme worden we ontvangen, zij vertellen wie ze zijn en wat ze doen. Dan is het mijn beurt ik leg uit dat ik een onderzoek doe naar Fair Trade en graag hun mening en ideeën wil horen. Ook vertel ik over Younica, wie we zijn en dat we hun werk willen zien.

Een verlegen lach, sommige geven me een hand met hun blik naar beneden gericht. Anderen, duidelijk de leiders van de groep, geven een kus kijken me aan en praten honderd uit. De handen van de vrouwen voelen hard, droog en stevig aan, echte werkhanden. Dan voel ik mijn eigen dunne, zachte handen…wat een verschil.

Steeds schiet de zin Younica; the finest selection of HAND MADE products from Latin America door mijn hoofd. Vorig jaar tijdens een avondje brainstormen in Amsterdam bedacht. Nu zijn we daadwerkelijk in Peru een selectie van producten aan het maken en de handen en personen die achter het product zitten aan het leren kennen. Het hele proces van het scheren van de wol -spinnen (wel 3x om een goede draad te krijgen)- wassen- haken en breien tot het eindproduct een prachtige sjaal, komt aan bod. Ineens besef ik me dat een sjaal voor mij altijd een sjaal was die ik mooi vond of niet, waarschijnlijk ergens in een fabriek gemaakt. Nu ik dit zie en ervaar krijgt een sjaal ineens een hele andere betekenis.

Naast het werk hebben we eerst een week gereisd. 28 juli werd Fiestas Patrias, de bevrijdingsdag van Peru, gevierd. Natuurlijk is een dag feesten niet genoeg voor de latino’s dus waren er in de meeste plaatsen de hele week activiteiten gepland. Katia en ik gingen samen met Arja, een vriendin van een gezamenlijke vriend uit NL die drie weken door Peru reisde, naar Ayacucho.  Daar werkt Lies in een stichting voor straatkinderen en bijbehorende talenschool. Super om na de vele verhalen nu haar werk in het echt te mogen aanschouwen. Wie erover denk om vrijwilligerswerk in Peru te gaan doen of mensen kent met zulke plannen check: www.ciloscachorros.org of www.loscachorros.nl

Na Ayacucho zijn Katia, Arja en ik doorgereisd naar Arequipa, een van de mooiste koloniale steden die ik tot nu toe in Latijns Amerika heb gezien.

Een aantal hoogtepunten van deze reis zijn:

-          ‘’Pelea de los gallos’’ in Ayachucho ofwel hanengevechten. Nou ja een hoogtepunt kan ik het eigenlijk niet noemen maar meer een kans die je niet mag missen als je in Peru woont. Voor Katia en andere Peruaanse amigo’s is het de normaalste zaak van de wereld, het is deel van hun cultuur waar ze vanaf jongs af aan mee zijn opgegroeid. Lies en ik waren toch wel lichtelijk geraakt. In een soort kleine arena staan twee mannen met hun vechthaan in de armen. Om het publiek in de stemming te brengen laten ze de hanen eerst naar elkaar pikken om te zien we het agressiefst is zodat de mensen kunnen gaan wedden. Het gaat er tenslotte om dat de haan waar jij je geld op inzet wint, dat ze uiteindelijk allemaal doodgaan behalve de winnaar schijnt niemand zich echt druk om te maken.

      Overal wordt linker of rechter haan geschreeuwd en mensen maken onderling deals, het bier vloeit rijkelijk en de muziek wordt op het hoogste volumen gezet zodat men nog harder gaat schreeuwen. Dan worden de hanen losgelaten in de ring, eerst gebeurd er niks. Ze kijken elkaar aan en lopen parmantig zoals trotse hanen dat doen een rondje..doodse stilte..dan ineens uit het niets een attack...hun haren gaan recht overeind staan (begrijp opeens waar het begrip hanenkam vandaan komt) ze springen alle kanten op alles gaat razend snel, het publiek begint te schreeuwen en hun favoriete haan aan te moedigen..dan een time-out. Beide hanen zitten onder het bloed en worden gefatsoeneerd door hun baasjes. Ronde twee: het zelfde tafereel, ronde drie, vier..dit gaat zo door totdat er plotseling een niet meer beweegt. Luid gejuich, overal beweging, mensen die geld innen of moeten betalen. De hanen worden afgevoerd iedereen is in opperste stemming. Met grote ogen kijken Lies en ik elkaar stilletjes aan. De volgende twee hanen worden alweer klaargezet. Katia en de rest zijn alweer hun favoriet aan het uitzoeken en praten honderduit. Nog een paar gevechten blijven we kijken om dan toch echt te kunnen concluderen, wat we na het eerste gevecht al wisten: we vinden dit helemaal niks en zullen het met onze Westerse opvoeding (dieren hebben ook gevoelJ) waarschijnlijk nooit begrijpen!

-          

-    

De

     

      De Colca Canyon tour. Wie Arequipa bezoekt kan niet zonder een bezoek aan de diepste canyon van de wereld. Arja en ik hebben twee dagen de toer gemaakt terwijl Katia in Arequipa bleef. Met veel coca thee (zijn de 5000meter gepasseerd), dikke mutsen, sjaals en wanten op pad gegaan. Oude Inca graven gezien, in thermale warmwater baden gechilled omringt door vulkanen met boven ons een prachtige sterrenhemel, ik als vogelhater en angsthaas heb twee uur naar overvliegende condors gekeken: HEEL indrukwekkend, midden in een vulkaanlandschap ineens dikke ijslagen gezien, vicunas en lama’s in het wild aanschouwd, weer Nederlands gepraat en veel gelachen. Kortom; even het ultieme reisgevoel te pakken gehad!

-            

 

In

      In Arequipa het 400jaar oude Santa Catalina klooster bezocht waar ik het niet kon laten stiekem een fotosessie te doen bij het kruis van Jezus….Amen. Tevens de 400 jaar oude Inca mummie Juanita gezien. Juanita was een meisje van 14 jaar wie in de Inca tijd geofferd is aan de goden. Bij de geboorte weet je al dat je kind uitverkoren is en geofferd gaat worden, dit voorspelden de Incas door coca bladeren te lezen. Het is een grote eer en werd in die tijd heel normaal geacht. Juanita is boven op een vulkaan geofferd en door de kou en ijslaag bijna geheel intact gebleven, huid en haar zijn nog te zien en het lijkt alsof ze je aankijkt. Luguber en fascinerend, wij waren dan ook de laatste die het museum verlieten.

 

Na Arequipa door naar Puno gereist. Arja heeft de rol als fotografe opzich genomen en ons werkende gefotografeerd, erg handig zodat wij ons volledig op het werk konden concentreren! Elke groep artesanos was weer totaal anders. Sommige hadden geen idee wat Fair Trade is (terwijl ze toch al jaren voor ze produceren..??), wat weer interessante data voor mijn scriptie heeft opgeleverd.

De laatste avond heb ik een nieuw talent in mezelf ontdekt; jawel dat van pizzabakker. We zaten in een restaurant waar naast ons de kok een grote bak met deeg aan het kneden was. Dit zag er zo aantrekkelijk uit dat ik mijn handen erin moest stoppen J. Het resulteerde in een avond ‘’pizzabak les’’ heel veel lol en een gratis thee voor mijn harde werk! Mocht Younica uiteindelijk niet slagen dan heb ik nog altijd een plan B om geld te verdienen..;)

Nu weer in back in Lima druk bezig een goed business plan voor Younica te schrijven en data voor mijn scriptie te ordenen. 3 september ga ik een weekje ultiem relaxen op een tropisch strandje in Brazilie waar mijn ouders een aantal weken in een huis aan het strand verblijven! En als alles goed gaat ben ik 6 oktober weer in het land. Dit lijkt nog ver weg maar de dagen vliegen voorbij; waarom zitten er eigenlijk niet meer uren in een dag??

Tot de volgende update! Ben benieuwd naar jullie verhalen uit Nederland…keep me posted!

Un abrazo -X- Sas

Voor wie skype heeft: mijn naam is sasonline. Gratis bijkletesen met goede verbinding!

Mijn onderzoek en Younica!

Lieve iedereen,

De afgelopen weken zijn erg intens geweest en hebben volledig in het teken van mijn onderzoek en ons bedrijfje Younica gestaan. Die twee heb ik gemerkt sluiten overigens perfect op elkaar aan.

Jorge Travesaño, de baas van een van de 5 organisaties die zich met Fair Trade en artesania bezig houden, heeft me meegenomen naar Huancayo en Huancavelica. Twee plaatsen gelegen in een van de armste gebieden in de Andes 11 uur van Lima vandaan. We bezochten verschillende groepen artesanos die hij training gaf over thema’s zoals: administratie, design, marketing en persoonlijke ontwikkeling terwijl ik ze kon interviewen. De dagen de we maakten waren lang 13 a 14 uur gingen we op pad; overdag brandde de zon op je gezicht en s’nachts was het zo koud dat ik met al mijn kleren aan in bed ben gaan liggen en nog geregeld wakker werd omdat mijn neus bevroor en ik ook mijn hoofd onder de dekens moest verstoppen.

De gemeenschappen liggen op 3000 tot 4000meter hoogte waardoor er weinig gewassen groeien, op aardappelen na, en de meeste mensen een groot tekort aan groente en fruit hebben. Bovendien wordt het water uit de bergen gebruikt door grote multinationals wat ervoor zorgt dat de rivieren uitgedroogd zijn en er in het hele gebied een groot water tekort heerst. Sommige dorpen waar we langs geweest zijn lagen zo afgelegen dat we 1.5 uur omhoog moesten klimmen om er te komen. Onderweg kwamen we wat lama’s, schapen, koeien en een verdwaalde herder tegen die ons verbaast aankeek, vriendelijk groeten en weer verder liep. Eenmaal in het dorp hadden ze een luch voor ons bereid: droge aardappelen met verse koeien melk...Met moeite een aardappel naar binnen gewerkt en een slokje genomen voelde meteen mijn maag opzwellen. Heel lief gezegd dat ik niet z'on honger had.

Een dorp konden we wel met de auto bereiken en al heb ik toch veel ervaringen gehad waarbij we met teveel mensen in veel TE kleine voertuigen TE dicht opeen zaten, deze autorit spande de kroon. Toen Jorge en ik aankwamen zaten er al 5 volwassenen met twee kinderen op schoot op de achterbank, 4 kropen er in de achterbak die naar mijn idee al vol zat met bagage. Jorge, ik en nog twee 16 jarige moesten er nog bij wat no problemo was volgens de chauffeur. Zo gezegd zo gedaan; wij samen naast de chauffeur en de kids met onze grote rugzakken erbij in de achterbak. Ik half zittend op de pook moest af en toe mijn bil optillen zodat hij kon schakelen. Na 5 min liep er een jongen op de weg die zijn hand opstak en mee wilde. Onmogelijk dacht ik maar nee hoor de chauffeur stopte en de jongen kwam aan de linkerkant van de chauffeur zitten. Dit had ik nog nooit meegemaakt: 4 volwassenen voorin, de chauffeur tegen het stuur geplakt niet meer in staat om te schakelen, 7 mensen op de achterbank en 6 in de achterbak met bagage….Stofwolken waaiden naar binnen en uit de speakers knalde Grupo 5 ( op dit moment een razend populaire groep die salsa en cumbia muziek speelt)…DUSSSS….. Ik begon te lachen en kon mijn verbazing niet meer verbergen; voor de rest leek het de normaalste zaak van de wereld. Iedereen kwam uit eindelijk veilig op zijn bestemming aan!

De mannen uit het dorp gaan nog wel naar beneden om hun spullen te verkopen of beter gezegd te ruilen; met een paar lama’s beladen met vooral aardappelen, melk en wol lopen ze naar het dal om daar hun spullen te ruilen voor groeten en fruit. Ruilhandel zoals wij die al honderden jaren niet meer kennen en waar geen munt aan te pas komt.

Over het algemeen blijven de vrouwen in het dorp, werken op het land, zorgen voor de kinderen en houden zich bezig met artesania. De meerderheid spreek alleen Quetchua, een van de lokale talen van de indianen. Angelica een profesora vergezelde ons en vertaalde waar nodig was. We waren een grappig stel die drie generaties vertegenwoordigden; el ingeniero (Jorge 40jr), la profesora (Angelica 60jr) y la investigadora de Holanda (ik) en werden net zo nieuwsgierig bekeken als dat wij hen bekeken.

   

Het meest schokkende om te horen en zien was voor mij de man-vrouw verhouding. Beter gezegd de verhouding die totaal uit balans is. Toen wij weer het dal inliepen kwam een paard bergopwaarts in draf ons tegemoet; op zijn rug zat een man zichtbaar relaxed te chillen, ernaast met het touw in de hand rende een vrouw zwetend met op haar rug zware spullen dragend. Dit beeld staat in mijn geheugen gegrift en geeft de realiteit perfect weer. Vrouwen dienen hun man te gehoorzamen, worden mishandelt, zorgen voor het huishouden, de kinderen en werken keihard op het land.

Door de verkoop van hun artesania hebben ze eigen (bescheiden) inkomsten wat hen iets onafhankelijker maakt. Jorge geeft deze dames trainingen waarbij ze een beter zelfbeeld krijgen en leren tegen hun man in opstand te komen als ze worden mishandelt. Ik met mijn Europese achtergrond waarbij mannen en vrouwen toch redelijk gelijk zijn, kon dit nauwelijks bevatten…het maakte me boos en verdrietig.

Het positieve aspect is dat ik ontdekt heb dat Fair Trade veel meer doet dan de artesanos een eerlijke prijs betalen. Ik heb gezien hoe de vrouwen opleven wanneer Jorge met hen praat, voor het eerst wordt er naar hen geluisterd en voelen ze zich trots. Hoewel er nog veel gedaan kan en moet worden is dit een begin. Het leerde me dat kleinigheden grote problemen dragelijker maken!

   

Iedereen heeft wel een held, iemand die hem inspireert en intrigeert. Op dit moment is dat voor mij zonder enige twijfel Jorge; hoe hij zich volledig en met succes wijdt aan het helpen van de artesanos is fantastisch om te mogen aanschouwen en van te leren!

De week erna heeft Jorge mij en dit keer ook Katia meegenomen naar de zogenoemde: pueblos jovenes ofwel sloppenwijken van Lima. Afgelopen jaar heb ik een paper voor het CEDLA geschreven over de migratie van het platteland naar de stad en hoe de bewoners zelf hun eigen wijken hebben gecreëerd daar ze geen hulp van de regering kregen. Om dan daadwerkelijk door die wijken te lopen is een onrealistisch gevoel, soms moest ik even stil staan om te beseffen dat ik nu op de plekken stond waar ik zoveel over heb gelezen en geschreven.

Ook hier kregen de groepen training van Jorge terwijl ik hen interviewde, Katia alles filmde en we tegelijk voor Younica ideeën opdeden en producten uitzochten. Met een aantal groepen gaan we werken. Het handwerk en de techniek beheersen ze alleen ontbreekt het hen aan ideeën voor ontwerpen, daarin gaan wij hen trainen. Zo creëren we samen met de artesanos unieke producten waarvan zowel zij als wij profijt hebben!

De bezoeken aan de werkplaatsen in de sloppenwijken zijn voor mij in een woord te beschrijven als: contradictie. Ofwel vol met tegenstellingen;

-         De huizen bestaan uit in elkaar getimmerde planken met een golfplatendak echter wel gedecoreerd met tv en radio

-          Overal ligt vuilnis en uitwerpselen (er is nog geen vuilophaalsysteem en stromend water), het stink er verschrikkelijk maar om de huizen heen zijn wel keurig tuintjes met plantjes aangelegd

-         Straathonden domineren het straatbeeld en worden aan hun lot overgelaten terwijl veel mensen een net hok hebben met kippen en kalkoenen erin

-          In de voor mij heersende chaos zit voor hen een systeem waarin iedereen prima functioneert

-          Buren helpen elkaar en overdag ziet alles er vredig uit, s avonds echter kan je hier beter niet lopen voor je het weet heb je een pistool tegen je hoofd

-         De mensen hebben bijna niks maar zijn nooit te beroerd om dingen met je te delen trots hun huis te laten zien en een heerlijke lunch voor je te bereiden

-         Kindjes te vies om aan te pakken met verbrande gezichtjes en snottebellen kijken je aan en schenken je hun meest lieve en nog onschuldige zorgeloze glimlach!

 

Enerzijds gaf het me een rustig gevoel om daar rond te lopen. Ze hebben een prachtig uitzicht op zee, doen veel samen en de personen die ik het vroeg antwoorden dat ze gelukkig zijn! Anderzijds is de armoede schrijnend; er is geen water en soms maar elektriciteit, hygiëne zijn ver te zoeken, mensen moeten overleven en maar kijken of ze de volgende dag genoeg eten hebben.

Kortom: verwarrend….Wij voelden ons bevoorrecht dat we een kijkje in hun leven mochten nemen en door hun producten te verkopen iets, al is het maar klein, kunnen bijdragen!

Ik kan nog uren doorvertellen maar dan wordt het wel een erg lang verhaal. Hoop dat ik jullie in ieder geval een beetje een beter idee heb kunnen geven waar ik mee bezig ben. Een vriend van me (Chris) vroeg me om een wijze les. Iets waar ik volledig in geloof is dat: ieder van jullie op zijn /of haar manier een steentje kan bijdragen het zit hem in de (schijnbaar) kleine dingen die grote wonderen verrichten!

Liefs Sas

Dank voor alle lieve en positieve reacties en mails J. Daar haal ik mijn kracht uit als ik soms twijfel, me even niet zo goed voel of me afvraag wat ik in godsnaam in mijn eentje op een berg in een afgelegen dorp in de Andes doe…J!!

Inti Raymi en positieve energie!

Mis queridos amigos,

Allereerst dank voor jullie leuke reacties op mijn verhalen en alle mailtjes, ben ik erg blij mee. Keep them coming!

Inmiddels al weer twee weken geleden vlogen Lies, Katia, Wouter en ik naar Cusco om het festival van het jaar: het zonnefeest Inti Raymi te vieren. Na een minder dan een twee uur durende vlucht, met veel turbulentie, liepen we naar buiten waar Carlos ons met een naambordje met mijn naam erop stond op te wachten. In al mijn reizen die ik gemaakt heb heeft nog nooit iemand me met een naambordje opgewacht, dus ik was zichtbaar blij J!

Na een middagje wennen aan de hoogte (3.500m) met non-stop coca thee drinken, adem tekort en hoofdpijn werden we de volgende dag wakker en begaven we ons in het feestgedruis. Katia en Wouter hebben vooral hun eigen uitstapjes buiten Cusco gemaakt terwijl Lies en ik de eerste dagen uren op het centrale plein zaten spelend met locale kids en genietend van alle prachtige dansen, intense kleuren en muziek. Voor mij en mijn camera een waar genot! zie fotos die duizend keer meer zeggen dan woorden..

De rest van de week hebben we uitstapjes gemaakt naar dorpjes en oude Inca ruines in de’’ heilige vallei’’ rondom Cusco.

In het kleine dorpje: Chinchero liepen we over de centrale markt waar vooral de vrouwen hun prachtige artesania en etenswaar, vredig zittend op het gras, verkochten. De vrouwen gaan gekleed in de traditionele kleding uit de Andes: bolhoedje, lange vlechten, kleurig vestje, beenwarmers en uit meerder lage bestaande wijde rokken wat de hele markt een feest voor het oog maakt. Op hun rug, gewikkeld in prachtige doeken met felle kleuren, dragen ze hun kindje of verkoopwaar. De kleding van de mannen is over het algemeen somber en bestaat uit een pantalon met trui of overhemd. Beide legden we de relaxte sfeer vast: Lies schrijvend in haar dagboek en ik nieuwsgierig rondstruinend met mijn camera.

We bezochtten Salinas, een berg midden in de Andes, waar een klein stroompje met zoutwater zorgt voor vele zoutterrassen waaruit zout

voor lokale consumptie gewonnen wordt. Ik die uit nieuwsgierigheid alles wil proeven dronk het op (gatver..) en Lies smeerde het in haar haren want het scheen goed te zijn voor

dreadlocks;).

De volgende dag bezochten we samen met twee vrienden uit ons hostal de ruines van Pisac.  De meer dan 900 jaar oude ruines en terrassen uit de Inca tijd deden ons denken aan Machu Picchu maar dan minder toeristisch. Het gevoel op 3500 meter hoog op een rots te zitten, uitkijkend over de woeste bergen van de Andes met de volle zon schijnend in je gezicht, de meest pure en frisse lucht inademend en de wind die langs je gezicht waait, is als een ware meditatie. Op zulke momenten besef je echt dat je leeft!

   

Terug in het dorpje Pisac kwam ik een vriend tegen die ik vorig jaar tijdens mijn reis door Peru op het strand heb ontmoet. Hij is niet vies van hallicunerende middelen en andere soorten natuurlijke drugs en begon meteen over San Pedro. San Pedro is een cactus uit de Andes die een spirituele en reinigende werking heeft. Veel mensen die San Pedro proberen doen dit onder begleiding van een Sjaman (locale geneesheer of vrouw). Hij of zij neemt je mee naar een mooie plek in de natuur  waar meestal muziek gemaakt wordt en zorgt ervoor dat je een magische ervaring beleeft waar je je innerlijke zelf beter leeft kennen en connecties voelt waar je normaal misschien niet open voor staat.

We werden voorgesteld aan een locale Sjaman die 100 dollar pp vroeg, dit vonden wij natuurlijk veel te veel. Uiteindelijk kwamen we in een klein winkeltje terecht waar we de San Pedro in poedervorm kochten. Het vrouwtje van de winkel legde ons het hele proces uit en omdat het voor Lies en mij de eerste keer was zegende ze het poeder met een klein ritueel zodat we ee mooie trip zouden hebben.

En die hebben we zeker gehad. De 24^e , de dag van de ceremonie van Inti Raymi, beklommen we met duizende Peruaanse en buitenlandse toeristen de berg van Saqsaywayman. Vanuit hier konden we de ceremonie goed zien, rondom het podium was een tribune gebouwd waar alleen de rijke mensen een kaartje voor kochten en de ceremonie van dichtbij aanschouwden. Eind van de middag vonden we het wel welletjes en zochten we met vier vrienden een mooie plek in de natuur op.

We zaten op een berg, midden in een heerlijk ruikend eucalyptus bos; de perfecte plek om San Pedro te nuttigen. Hoe je het ervaart hangt van je persoonlijkheid en lichaam af. De hele dag mochten we niks eten, vooral geen rood vlees, behalve fruit. We mengden het poeder met vruchtensap en nuttigde ieder een half flesje. Na een uur kwam het er bij al uit (ben ook niet zo heel groot en nogal gevoelig...) terwijl de anderen nog niks merkten. Dat je gaat overgeven hoort er overigens bij en reinigt je lichaam. Na twee uur was Lies aan de beurt, de mannen hielden alles binnen.

De lucht werd blauwer, alles bewoog en we voelden een heftige connectie met elkaar en de natuur. Uit het niets kwam er een kudde schapen en llamas aanlopen en ja ook met hen voelden we een vibe;). Lachaanvallen wisselde elkaar af met liedjes zingen en staren naar de bomen en de natuur. Langzaam begon het donker en koud te worden en besloten we richting de stad te gaan lopen. Weer werd ik misselijk en kwam de rest eruit. Locale vrouwtjes zagen dit en genazen me met eucalyptus en een soort alcohol ritueel, heel bijzonder! Vijf minuten later huppelde ik de berg af alsof er niks was gebeurd..

We zagen dolfijnen en zeemeerminnen in een fontijn, de sterren waren intenser dan normaal en binnen de groep was er een totale connectie en positieve energie. Een vage nacht volgde. Na een aantal uur besloten we toch maar wat te gaan eten, ik bleef een beetje misselijk terwijl de rest zat te spacen op de schilderijen in het restaurant en gefascineerd was door een glas met ijsklontjes en limoen hahahaha!

Buiten de misselijkheid was het een mooie 8 uur durende intense ervaring! Na een weekje was het weer tijd om terug te keren naar de realiteit in Lima. Onze vrienden vervolgden hun reis ieder naar een andere bestemming.

Bij terugkomst heb ik een niet zo’n prettig bezoek aan het ziekenhuis gebracht. Ik bleek een maaginfectie te hebben door iets verkeerds wat ik gegeten had. Ze spoten een spuit, gevuld met een cocktail aan medicijnen, van 10 cm in mijn hand! Ik ging bijna out en de dokter liet me daar alleen op een vies plastic stoeltje in een ranzig kamertje zitten omdat hij weer verder moest. Mijn zicht werd wazig en kon nog net Katia bellen die me met de taxi kwam halen. Na een aantal dagen antibiotica en soepjes met crackers eten voelde ik me weer topfit!

Met nieuwe energie stort ik me nu volledig op mijn onderzoek. De afgelopen week ben ik met de baas van een Fair Trade organisatie op reis geweest naar arme en afgelegen gemeenschappen in de Andes. Ook hier veel beleeft, hierover in mijn volgende bericht meer.

Hasta luego!

Sasquita

Leven in Lima!

Lieve amigos,

Toen ik vorig jaar tijdens mijn reis in Lima was wilde ik zo snel mogelijk weer weg uit de grote-chaotische-gevaarlijke- vieze- stad. Nu woon ik er… raar hoe dingen in het leven kunnen lopen.

Inmiddels heb ik ook de leuke kanten van Lima ontdekt. Zoals het heerlijke eten; een menu voor 1.50 of chique uiteten voor 10 euro, allemaal is het even lekker. Geweldige clubs om uit te gaan, waar we de ene avond heel decadent in het VIP gedeelte met uitzicht op zee belanden en andere avonden in een Peña (locale uitgaan gelegenheid) met alleen maar Peruanen, salsa en cumbia muziek. De prachtige koloniale gebouwen in de artistieke wijk Barranco. De zee en kustlijn, al is het maar om naar te kijken (het is veel te koud om een duik te nemen) en de hoogste fontein van de wereld (80m!!). Maar het belangrijkste zijn de vele leuke en interessante mensen die ik inmiddels ontmoet heb en die me het verblijf hier een stuk aangenamer maken.

Toch blijf ik een haatliefde verhouding hebben met deze stad.

Wil je ergens heen dan zit je minstens een half uur in de taxi of minibus, je longen gevuld met uitlaatgassen. Heb al meerdere bijna dood ervaringen  gehad; er zit geen logica in het verkeer en regels worden NOOIT opgevolgd. Iedereen toetert constant met de gedachte dat de ander dan wel opzij gaat, zelfs als het stoplicht groen is toeteren ze nog omdat er altijd mensen zijn die stoplichten negeren. Op straat is werkelijk alles te koop van wc papier tot porseleinen borden- sokken- rekenmachines- sleutelhangers- knuffels of chocola. Wat op zich wel weer handig is mocht je dringend iets nodig hebben;).

Waar ik nog steeds moeite mee heb is de armoede die in sommige wijken de boventoon voert. Kinderen die s’avonds laat op straat een handstand of radslag voor een stoplicht doen in de hoop een beetje geld te verdienen, als de auto’s weer in beweging komen staan ze vaak maar net op tijd weer op de stoep… levensgevaarlijk. De straatkinderen en zwervers die liggen te verkleumen in een portiekje. Mensen die hun vuilnisemmer leeg kieperen op de stoep en zonder te blikken of blozen weer naar binnen lopen. Verkopers waar je je iedere keer weer van afvraagt hoe ze in godsnaam kunnen leven van de verkoop van een paar zoetigheden?? Lima blijft een metropool met meer dan 8 miljoen inwoners waar de tegenstelling tussen arm en rijk dagelijks duidelijk voelbaar zijn.

Mijn onderzoek begint langzaam doch zeker op gang te komen. Contacten leggen kost tijd; niemand mailt terug, telefoonnummers kloppen niet, organisaties bestaan niet meer etc etc. Een proactieve houding is de enige manier om wat te bereiken. Tot dusver heb ik vooral geleerd: niks gaat zoals je wilt, je moet openstaan voor alles en vooral geen verwachtingen en HEEL VEEL geduld hebben.

Lieselotte (waar ik mee naar NY ben gegaan) is ook in Lima en doet onderzoek naar straatkinderen, ook zij ervaart dezelfde problemen. Gelukkig stimuleren we elkaar en kunnen we af en toe even heerlijk ons hart luchten of heel hard vloeken in het Nederlands! We zijn al wel naar Universidad Catolica geweest om artikelen voor ons onderzoek te zoeken (zie foto als bewijs).

Ik heb zelfs al twee interviews gehouden bij Fair Trade organisaties. Gewapend met I-pod opneemapparaat, notitieboek en ik- luister- aandachtig- houding heb ik al heel wat informatie weten los te peuteren. Er staan nu twee uur aan opnames op mijn ipod die ik snel ga uitwerken!

Al met al is iedere dag weer een nieuw onbekend avontuur!

                                                                                                         Ook al mag ik me aan de andere kant van de oceaan bevinden ik blijf toch echt een Hollander. Dit gevoel wordt natuurlijk versterkt door het voetbal: WAT ZIJN WE GOED. Jaja ook hier zitten we er helemaal in. In een oranje café waar alle Nederlanders die in Lima wonen samenkomen, kijken we voetbal. Hazes wordt gedraaid, hapjes gaan rond en na afloop met zijn allen in de polonaise. De wedstrijden zijn hier om 13.45 zodat iedereen om 5 uur s’middags dronken de kroeg uitloopt! Op naar de kwartfinales! VIVA HOLANDA: LA NARANJA MECHANICA!

Morgen ga ik met Lies, Katia en Wouter een week naar Cusco om Inti Raymi (het zonnefeest) te vieren. Inti Raymi komt uit de Inca tijd en is het twee na grootste festival van Zuid- Amerika, de hele week is een groot feest overal op straat worden traditionele dansen en optredens geshowd. De 24^ste is de belangrijkste dag die in het teken staat van ceremonies om de zonnegod te vereren!

Zoals jullie begrijpen kan ik niet wachten om te gaan. Ga nu mijn tas inpakken, de volgende keer een uitgebreid verslag van Inti Raymi!

Liefs Sas

De Peruaanse president Garcia drumt en heeft de grootste lol met de Braziliaanse presedent Lula. Zo kan je ook onderhandelen. Zien jullie Balkenende al gaan ;)?

Peru profundo

Lieve vrienden,

Na enige tijd radiostilte hier weer een update van mijn belevenissen:

Samen met Kattya ben ik de afgelopen weken langs de kust omhoog naar het noorden van Peru gereisd. We hadden beide behoeften aan zon - in Lima was het 15 graden, vochtig en bewolkt – dus de keus voor onze bestemming Mancora, een klein surfersparadijs aan de pacifische oceaan, was snel gemaakt. Na 18 uur in de bus en nauwelijks geslapen kwamen we s’ochtendsvroeg aan!

Ons hostel lag direct aan zee. Na een verfrissende duik, die gelijk alle moeheid en gedachten deed verdwijnen, ben ik vrienden van vorige jaar gaan opzoeken. Ze waren verbaast maar heel blij me weer te zien. Internet en mobiele telefoons gebruiken ze niet dus de verrassing was des te groter. De dagen erna veel geslapen met geluid van de branding op de achtergrond, s’avonds een prachtige zonsondergang die de hele lucht rood deed kleuren aanschouwd, kampvuur op het strand gemaakt waarbij we alle tijd vergaten en de zon ineens opkwam, iedere dag lunch bestaande uit verse vis met kannen vers fruitsap, spelen met de woeste golven, lange wandelingen op het strand….Kortom even helemaal gedisconnect met de rest van de wereld en nieuwe energie opgedaan!

Via een vriend van mij hebben we onze eerste artesano (Antonio) ontmoet die spondilus en concha perla (grote schelpen) bewerkt om er juwelen van de maken. Op oesters lijkende schelpen schuurt, slijpt en poliert hij tot er prachtige kleuren en vormen tevoorschijn komen! Via het dak van een hotel, klimmend over een aantal muren kwamen we in zijn werkplaats; een open ruimte bezaaid met schelpenresten waar hij op een steen onder een houten plaat zat te werken….We waren meteen onder de indruk en hebben onze eerste bestelling gedaan. De vormen nemen we mee naar Lima waar een zilversmid er sierraden van gaat maken.

Na 5 geweldige dagen in Mancora was het tijd om verder te gaan. In ons hostel was een klein poesje (Pekas) waar Kattya en ik verliefd op waren geworden. Mensen die mij goed kennen denken vast; jij haat katten toch en bovendien ben je er super allergisch voor?? Hoe het kan weet ik ook niet maar mijn allergie is over en ik ben helemaal gefascineerd door dit kleine diertje. Omdat veel dieren in Peru aan hun lot worden over gelaten en niemand in het hostel echt aandacht aan Pekas besteedden besloten we haar mee te nemen naar Lima.

Met gevulde backpacks en Pekas in een kussensloop gewikkeld zijn we s’ochtends weggeslopen op weg naar Piura (3uur ten zuiden van Mancora) een regio die bekend staat om zijn artesania. Aangekomen in het dorp Catacaos liepen we Lisandro tegen het lijf, een artesano die gespecialiseerd is in ceramica en sierraden. Hij nam ons mee naar een ander dorpje waar hij samen met een vriend van hem het hele proces van handgemaakte ceramica; klei- vormen van de vaas- bijsnijden -laten drogen –verven -bakken- polijsten, liet zien. Wij, ik gewapend met mijn camera en Kattya met videocamera hebben het hele proces vastgelegd. Daarna a la film Ghost (wie kent de scène met Demie Moore&Patrick Swazy niet..?) zelf een poging gewaagd. Dit bleek nog niet zo makkelijk, uiteindelijk zat ik helemaal onder de modder had een verschrompelt hoopje klei als eindresultaat en stond er geen knappe man achter me;). Respect voor de artesanos en hun prachtige werk puur met de hand gemaakt!

Lisandro bleek ook een vrouwenorganisatie te kennen die tassen, hoeden, manden etc van riet vlechten. De volgende de dag zijn we naar hun dorp gereden. Onderweg nog met de lokale mannen van het dorp Chica gedronken (een typisch Peruaans drankje gemaakt van mais). De vrouwen zijn van alle leeftijden en werken met groepjes bij iemand thuis. Ook hier hebben we onze ogen uitgekeken en prachtige producten gezien!

Het grootste probleem, waar wij hun zeker in willen ondersteunen, is het verkrijgen van financiering om materialen te kopen. Verder werken de meeste artesanos thuis wat in het geval van de ceramica erg ongezond is door de vele rook die bij het bakken vrijkomt. Lisandro heeft al een terrein waar hij in de toekomst een fabriek willen bouwen met meerdere ovens, alleen het rond krijgen van de financiering lukt nog niet. Binnenkort gaan we terug om hier uitgebreider over te praten. Als iemand nog organisaties kent die projecten in Peru wil financieren en subsidiëren; please let us know!! Deze ambacht die al honderden jaren bestaat mogen we zeker niet verliezen!!

Naast alle werkplaatsen hebben we ook een culinaire reis gemaakt waarbij we alle typische gerechten en dranken uit het noorden van Peru uitgebreid geproefd hebben vergezeld met live muziek aan tafel!

De laatste dag zijn we naar een dorpje (Yapateras) richting de Andes gegaan waar nog afstammelingen van Afrikaanse slaven, die de Spanjaarden hebben gebracht, wonen. Prachtige slanke, lange, donkere mensen troffen we daar wat in scherp contrast stond tot de redelijk stevige, kleine Peruanen die in het noorden wonen. Het dorpshoofd ontving ons het open armen en heeft ons originele cumanana; een soort improvisatie gedicht/zang met humor, laten horen. Heel bijzonder!

Terug in het hotel merkten we dat Pekas ontsnapt was, ze had het muggennet voor ons raam opengekrabd…NEEEEEE…we zijn meteen langs iedereen in de hele buurt gegaan. Velen hadden een lief klein katje gezien en wisten dat het van ons was (we liepen er al dagen meer rond) maar NIEMAND heeft iets gedaan. De hele buurt hebben we vervolgens volgeplakt met posters bestaande uit een foto en tekst waar we een beloning beloofden voor degene die Pekas naar ons terug zou brengen, helaas geen resultaat. Misschien moest het zo zijn, na al die positieve gebeurtenissen was dit waarschijnlijk nodig om alles in balans te brengen. Neemt niet weg dat we erg verdrietig waren.

Het waren twee hele indrukwekkende weken. Ik heb een hele andere kant van Peru leren kennen waar de meeste toeristen niet eens in de buurt komen. Dit weekend zijn we weer terug gekeerd in de civilisatie met genoeg materiaal om mooie filmpjes en foto’s voor onze webshop te maken. En niet geheel onbelangrijk, veel vragen en inzichten die ik in mijn onderzoek kan gebruiken!

Un besote Sas

Un Flash total

Hola Hola,

De afgelopen 2 weken waren ‘’un flash’’, een uitdrukking die Argentijnen gebruiken (letterlijk flits van een camera) en wat zoiets betekent als super, geweldig, fantastisch!

Wat ik al wist – en nu weer bevestigd werd - is dat er in Argentinië een energie hangt die je beweegt om dingen te ondernemen, te genieten, te verkennen kortom het maximale uit het leven te halen.

Voordat ik in Buenos Aires aankwam ben ik samen met een vriendin van mijn studie (Lieselotte) 2 dagen naar New York gegaan en heb ook daar optimaal genoten. Allebei redelijk oververmoeid, gestressed (de avond voor vertrek nog een paper voor het CEDLA afgemaakt) en met witte gezichtjes kwamen we op schiphol aan. Eenmaal in het vliegtuig verdween alle stress geleidelijk en hebben we geslapen, gegeten, films gekeken en nog meer geslapen

 

                                   

Op het vliegveld in New York stapten we in de voor iedereen bekende yellow cab die ons midden in Manhatten afzette. We verbleven in het prachtige appartement van Jeroen die ons heel galant zijn mega luxe bed aanbood en zelf op de bank ging slapen! Super lief! S’ avonds zijn we met zijn drieën gaan eten in East Village en daarna in Sex & the City stijl cocktails gedronken in een fancy bar. De volgende dag met lies op pad gegaan en alle wijken verkend die ons waren aangeraden. We love NY..Zie foto’s

 

                  

 

Maandagochtend op tijd weer richting het vliegveld gegaan, samen zouden we naar Atlanta vliegen waarna Lies naar Lima zou doorvliegen en ik naar Buenos Aires. Bij de check- in toen we onze paspoorten door de machine haalden gaf deze tot onze schrik aan dat onze vlucht niet vanaf het JFK vliegveld vertrok maar vanaf Newark een vliegveld minstens 1.5 uur rijden van waar we waren. AHHHHHHH NEEEEE wat nu?? Met onze zware bagage - allebei een backpack, rolkoffer en rugzak- naar de taxi’s gehaast. We hadden geluk een top chauffeur te treffen en niet al te veel verkeer, vol gas en 140 dollar lichter kwamen we net op tijd aan….Oef wat een mazzel… volgende keer onze tickets iets grondiger bestuderenJ

Rond 7 uur s’ ochtends landde ik uiteindelijk in Buenos Aires, met een big smile en de ochtend zonneschijn op mijn gezicht heb ik een taxi naar Pauline genomen waar ik een week kon logeren. Pienie; nogmaals super bedankt! Toen Pauline en ik elkaar twee jaar geleden ontmoeten hadden we allebei de droom om naar Argentinie te gaan, zij heeft dit inmiddels gerealiseerd en woont er nu ruim een jaar met Argentijnse lover Ezequiel. Wie weet nemen Veen en ik de stap volgend jaar??

De hele week ultiem gerelaxed; genoten van een cerveza op mooie terrasjes in de zon, passionele tango dans op een plein in San Telmo gezien, artesanos die hun producten verkopen en muziek maken, artiesten die in een park hun talenten showen, s’ avonds asados (de bekende bbq in Argentinie) met rode wijn of chique uiteten in Palermo, met de auto van Ezeqiel door heel Buenos Aires gecruisd en hij me de mooiste plekjes heeft laten zien, vrienden waarmee ik vorig jaar heb gereisd bezocht, Braziliaanse Uruguayaanse en Afrikaanse ritmes op een jembe leren spelen, gedanst tot de zon opkwam, de hele dag Argentijnse klanken om me heen, geen telefoon of besef van tijd…..

Ik wilde mijn vlucht een week verzetten om nog meer van de stad en de mensen in me op te nemen, maar voor dat geld kan ik twee weken leven in Peru en een weekje chillen op het strand leek me ook geen slecht idee:).

Dus sinds twee dagen ben ik in Lima. Kattya stond me op te wachten op het vliegveld en we zijn meteen naar ons huis (80m2!) gegaan waar we de komende maanden wonen. Het huis is officieel van haar zus maar die woont ergens anders en wij mogen er de komende maanden gratis verblijvenJ wat een mazzel! Voel me al helemaal thuis. Op dit moment is er een cumbre (congres) in Lima waar belangrijke wereldleiders uit Europa en Latijns Amerika samenkomen om te praten over armoede, het klimaat etc etc. De helft van de stad is afgezet en overal zijn concerten en feesten op straat, goed vertoeven dusJ. De prijzen van het openbaarvervoer zijn drie keer zo hoog als normaal door de cumbre daarom hebben we besloten maandag pas richting het noorden te gaan om te relaxen op het strand..

Nu denken jullie vast; je bent toch in Peru voor je onderzoek en je bedrijfje? Dat is ook zeker zo maar ik was zo uitgeput van de afgelopen maanden dat ik besloten heb nog even te relaxen en inspiratie op te doen. De salsa muziek begint nu op het centrale plein dus laat het hierbij en ga me overgeven aan de Latijns Amerikaanse ritmes!

Adios Amigos -X- Sas

Voor wie het nog niet door had als je op de foto’s klikt verschijnen ze groot op je scherm ;)

Heb een telefoon gekocht, voor wie me wil bellen; 0051 19 80078250 met de belpiraat (check google) schijnt het heel goedkoop te zijn!